Mijn werk voor ima afscheidszorg

Hoe deel je over werk dat zo persoonlijk is?

Soms vind ik het zo lastig, want ik wil graag de wereld in sturen waarom ik doe wat ik doe en soms ook wat je meemaakt allemaal. Met welke intentie, met hoeveel liefde, maar… dit is het verlies van een ander, het verdriet niet aan mij om te beschrijven. Dus nee wij geven geen details van een afscheid, maken geen social media post van het verlies van een ander. Ook niet met toestemming, want dat kan in de periode na de rouw heel anders voelen dan nu.
We vertellen ook niet hoe goed wij ons werk doen bij ima afscheidszorg, want is dat iets waarover je mag opscheppen? Reclame maken? Nee, daar is het te persoonlijk en te precair voor, veel te delicaat.

Maar we bereiken ook veel, in ons team alleen al door wie wij zijn, elk lid uniek, met een eigen verhaal en persoonlijk én ima-werkwijze. Wat we doen en hoeveel impact we maken op een gebied van pijn, verlies en verdriet. In een doelgroep waarvan de verhalen door velen wordt vermeden, omdat we/ze het niet kunnen aanhoren dat dit echt gebeurd. Maar wie weet dat er ook zo veel liefde en trots wordt aangeraakt en hoe komt het eigenlijk dat dit zo met elkaar verweven is?

Wat ik wel kan doen is mijn eigen verhalen delen. En hoe ik tot dit werk kwam, via het verlies van mij eigen dochter, zie andere blog. Want soms kan je wel iets delen van wat we meemaken en een eigen perspectief. En vooral waarom het zo belangrijk is om te delen, de wereld in te sturen, voor begrip en compassie voor de mensen die het hard nodig hebben, de mensen met verlies (welk verlies dan ook) voor hen is er meer informatie nodig zodat ook de mensen eromheen het beter 'begrijpen' en dus kunnen steunen.
Daarover zal ik hier soms stukjes schrijven.
♡